Obiecuje. To jest mój ostatni wpis w tematach, które właściwie są złomem i nie warto się w nich produkować z kilku powodów.

Pierwszy powód – że jest się w stosunku do komentowanego szajsu o jeden krok do tyłu i pozostaje się w reakcji, co automatycznie spycha całą narrację do defensywy, a skutecznymi blokami i obroną nie da się nic ugrać i nie ma na planecie Ziemia nikogo, kto wyczerpany akcjami obronnymi przeszedłby do skutecznej ofensywy.
Druga sprawa – zajmowanie się regularnie szajsem daje taki sam efekt jak trening. Szajs wypełnia życie, staje się jego częścią i zwyczajnie brakuje miejsca, energii, czasu, żeby zająć się jakąś pozytywną robotą. Ekspertyza w zakresie szajsu, to jednak jest domeną takich zrytych łbów jak redakcja Wyborczej i tutaj z tą bandą się nigdy nie wygra, bo oni są najlepsi i natrenowani, i od dekad zawsze mają mistrzowskie tytuły w produkcji kału.

Tyle tytułem wstępu.

W ubiegłym roku wyprodukowane zostały trzy filmy, które wzbudziły zachwyt i były reklamowane jako ważne, inspirujące, ciekawe, mistrzowsko zrobione, itp. Po prostu artystycznie wybitne w dziedzinie sztuki filmowej.

Żadnego z tych filmów nie widziałem, natomiast sporo informacji o nich jednak do mnie dotarło w formie wywiadów, trailerów, dyskusji i i innych promujących te filmy materiałów. Nie będzie to więc recenzja tych filmów, chociaż można spokojnie w ten sposób podejść do tematu, bo jak wiemy to nie jest sztuka napisać recenzję filmu, który się widziało?

Pierwszy z nich to serial Netflixa o katastrofie promu Heweliusz. W głównej roli kapitana promu Heweliusza, reżyser nazwiskiem Holoubek, który odziedziczył talent po ojcu, obsadził Borysa Szyca, który jak wiemy grał również marszałka Piłsudskiego.

Właściwie ten fakt jest już zamknięta, całościowa recenzja filmu i żadne techniczne fajerwerki i oddanie „realiów”, tamtych czasów w formie rekwizytów takich jak meble, aparaty telefoniczne, itd. nie są w stanie uratować widowiska.
Szyc w wywiadzie chwalił się jak długo przygotowywał się do roli i trenował pod wodą, żeby w długiej sekwencji ujęcia filmowego nie wypuścić nosem baniek powietrza, żeby śmierć pod wodą wyglądała "realistycznie". On tak na poważnie o tych bańkach z nosa poleciał.

Temat Heweliusza znowu wrócił na tapetę w różnych dziennikarskich śledztwach czy podcastach, które wyciągnęły wiele spraw z cienia, jak na przykład to, że Niemce, które robiły remont promu po dużym pożarze na górnych pokładach, zamiast wyciąć i wymienić pofalowane od temperatury stalowe blachy, to wylały na pokład ok. 130 ton betonu, żeby wypoziomować nierówności.

Po raz kolejny wyszło, że ta cała bolszewicka siermięga, totalny szajs, niekompetencja i beznadzieja podbita aspiracjami i ambicjami ponad możliwości skończyła się katastrofą, za którą zapłacili ludzie, którzy przymuszeni różnymi ograniczeniami i szantażami, poszli na szereg kompromisów, które zaskutkowaly tym, że prom poszedł na dno.

No, ale to wiemy przecież bez filmu, że aspirujący złodzieje-sekretarze partyjni aspirujący do bycia managerami i biznesmenami, którzy nigdy żadnego biznesu nie prowadzili, nie znali języków i w żadnej materii nie mieli wiedzy czy umiejętności.
Nie sądzę, żeby to akurat w tym filmie wybrzmiało, bo jak reżyserem jest chłop dziedzicznie obciążony talentem filmowym, to nigdy w jego baniaku taka myśl nie powstanie, bo przecież liczą się realia katastrofy i Szyc puszczający bańki nosem w basenie.

Druga gwiazda polskiego firmamentu Agnieszka Holland wypuściła film pt. Franz. Nie wiem, który to już raz musimy wysłuchiwać bzdur, że ten niemiecki Żyd Kafka, mieszkający w Pradze to pisarski geniusz, który wyprzedził swoją epokę, itd.

Pierwsza podstawowa sprawa jest taka, że Kafka nie był za życia żadnym pisarzem. Niczego nie opublikował i nigdy nie funkcjonował jako pisarz. Był zwykłym urzędnikiem średniego szczebla w firmie ubezpieczeniowej, a swoje obsesje i fobie realizował na papierze i chował do szuflady. Zdominowany przez swojego ojca despotę nie miał w sumie własnego, niezależnego życia. Do trzydziestego piątego roku życia mieszkał z rodzicami. Potem jeszcze przez kilka lat się pałętał bez celu, nie potrafiąc sobie ułożyć życia z kobietą, której się oświadczał parę razy, aż w końcu zmarł.

Swoje rękopisy przekazał przed śmiercią swojemu przyjacielowi z poleceniem, żeby je spalił (tak jakby sam nie mógł ich spalić), a ten wziął i zaczął je publikować. Max Bród, żydowski dziennikarz, wypromował Kafke na geniusza, opublikował jego "Proces" i "Zamek", a dzisiaj kolejne pokolenie koszernych promotorów ciśnie nam odrealnione bluki Franza jako rozbłyski intelektu.
Te nonsensy, strachy, całkowicie absurdalne i zmyślone sytuacje mieszczą się rzekomo w nurcie oniryzmu i egzystencjalizmu.

Ja w tym momencie zaproponuję swoją klasyfikację twórczości Franza Kafki. Nie jestem pewny, czy on ten nurt stworzył, ale z pewnością jest reprezentantem failuryzmu. Z angielskiego failure – fiasko, klęska, niewypał, defekt, bankructwo, niepowodzenie, czy odrzeczownikowo – nieudacznik.

Trzeci koszmarek kinematograficzny wyszedł z kuźni Wojtka Smarzowskiego, który moim zdaniem jest człowiekiem mocno zaburzonym. Każdy jego film musi zawierać jakąś pozbawioną sensu przemoc z końskimi dawkami sadyzmu. Jak nie siekiera w łeb, to przynajmniej bezmyślny wpierdol.

Film "Dom Dobry" jest o tym, jak dwoje ludzi schodzi się, zawierają małżeństwo (w katolickim kościele, a jakże), a potem jest piekło z taką dawką przemocy psychicznej i fizycznej, że od samego trailera robi się niedobrze.

Zaskoczyło mnie, że znalazło się wiele osób, które poszło do kin, żeby ten szajs zobaczyć i zapłaciło jeszcze za bilet, a komentarze przeważnie były takie, że to bardzo ważny i potrzeby film, bo pokazuje problem i robi cały ten tzw. awareness.

Niestety, gdyby ludzie mieli puste łby, to dałoby się jeszcze coś tam zaimplementować, no ale po obejrzeniu filmu Smarzowskiego, zamiast pustki we łbie jest już nakitrany szajs.

Cofnijmy się trochę w czasie to chwalebnych lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku, na Śląsk. Otóż był taki koleś, Zdzisław Marchwicki, który robi za seryjnego zabójcę, wampira – jak go nazwali, który miał na koncie dwadzieścia jeden zabójstw.

Proces Marchwickiego był publiczny, relacjonowany w prasie, a salę rozpraw biletowali. I co się okazało? Że na tą salę przychodził posłuchać o technikaliach inny pierdolec, który jak już go złapali i przesłuchiwali, to on sam się przyznał, że chodził na salę rozpraw. Słuchał Marchwickiego i "się zainspirował". Wampir z Bytomia – Joachim Knychała zamordował cztery kobiety.

Jest dla mnie oczywiste, że taką samą rolę jak te publiczne zeznania Marchwickiego, odegra film Smarzowskiego. Nie chce zgadywać na ilu magików oglądnęło w 2015 roku film "Dom Dobry" więcej niż jeden raz i też się zainspirowało, i zaczęło tłuc swoje żony i partkerki, albo podniosło przemoc na inny poziom, o którym by wcześniej nie pomyśleli?

Jak to działa to właściwie wszyscy dobrze wiemy. Najbardziej podatne są dzieci i osoby młode. Na nie to ma wpływ największy. Pamiętam z dziecinstwa, że po emisji czterech pancernych wszystkie metalowe śmietniki z klapą robiły za Rudego 102 i każdy chciał być Jankiem, Gustlikiem lub Olgierdem, a dziewczyny Lidka i Marusia.

Z dorosłymi jest tak samo, dochodzi tylko do tego potrzeba zaspokajania innych szajb niż wojenne bohaterstwo i miłość, a to, że w baniakach oglądaczy taka myśl nie zaświta mnie nie dziwi. Większość entuzjastów Smarzowskiego prawdopodobnie nie ma doświadczeń jak działa trening, dlatego żadnemu z tych wrażliwców co ten szajs postanowili oglądnąć, docenić i nobilitować nie przyjdzie do łba, że to jest film szkoleniowy i efekt będzie taki, że będzie tylko więcej przemocy.

Na zakończenie i pocieszenie napiszę, że mam kilka tekstów w robocie, które pokażą się tutaj za czas jakiś i ich treść, wymowa i przesłanie będzie miała bardziej sensowny i optymistyczny wymiar. Niosący jakąś pozytywną myśl i nadzieję. I z tą nadzieją was zostawiam.

---

tagi: wojtek smarzowski  agnieszka holland  franz kafka  katastrofa heweliusza  dom dobry  zdzislaw marchwicki  jan holoubek  joachim knychała 

	valser
	22 lutego 2026 00:44

28     1735    20 zaloguj sie by polubić