W nieodleglym ode mnie kantonie Appenzell od wprowadzenia kalendarza gregoriańskiego, czyli od końca szesnastego wieku, obchodzona jest tradycja Starego Nowego Roku. Część społeczności nie przyjęła nowego kalendarza i od tego momentu celebruje Nowy Rok dwukrotne - 1 i 13 stycznia. Wygląda to jak kolęda, od piątej rano kilkuosobowe ekipy przebrane we własnoręcznie wykonane maski i stroje chodzą od domu, do domu i tradycyjnym lokalnym śpiewem-jodłowaniem składają mieszkańcom życzenia. Trwa ta impreza z przerwami od piątej rano do północy.

Stroje i postaci są wystylizowane na Pięknych i brzydkich. Maski są noszone przez cały dzień i nie wiadomo nigdy kto się za tą maską kryje, bo maski nikt przez cały dzień nie ściąga, a ewentualne jedzenie i picie podawane jest przez gumowy wężyk. Oni są do tego obwieszeni ciężkimi krowimi dzwonkami i robią dużo hałasu podczas przemarszu.

Te stroje i maski, nakrycia głowy są ręcznie robione, bogato zdobione, wymagają wielkiego, całorocznego nakładu pracy i kosztują majątek, od kilku do kilkunastu tysięcy franków. Ta tradycja jest kultywowana do dziś w kilku wioskach kantonu Appenzell.

https://www.youtube.com/watch?v=HhsImkzxTSE

W zeszłym tygodniu spacerując po mieście zobaczyłem na sklepowej witrynie w sklepie z »dzielami sztuki« zdobione drewniane figurki przypominające postaci Silvesterkläuse, bo tak lokalnie się tutaj ten event nazywa.  Jakość tych struganek kwalifikuje się na oko jako sztuka ludowa, która  wykonał lokalny artysta. Patrząc na jakość wykonania, która jest na  poziomie dziecka z podstawówki, które wprawia się w temat, zaciekawiło  mnie ile sobie pytają za taką figurkę? Okazało się, że pojedynczych figurek nie da się kupić, trzeba brać cały  zestaw, a w zestawie sześć. No i ten z wystawy już nie na sprzedaż, bo ktoś już wpłacił zaliczkę.

Najlepsza jednak była cena za ten zestaw badziewia. Tysiąc siedemset franków. Do mnie jeszcze nie dotarło, że ludzie potrafią wydawać kasę na taki złom. To mi się przez zmysły do głowy jeszcze nie wyprocesowało.  Moja żona kiedyś pracowała w galerii, która sprzedawała różne rękodzieło, malarstwo i przekonywała mnie, że ludzie szukają niedoskonałości i rzeczy zrobione z precyzją i starannością ich nie interesują i nie są skłonni na to wydawać pieniędzy. Szukają czegoś innego.

Ja to rozumiem po swojemu i takie nieklasyczne pojmowanie piękna, gdzie  proporcje są wyszukane, a symetria jest błędem nie odzwierciedlającym natury to są standardowe wartości i założenia, które np. są obecne w japońskim pojmowaniu estetyki są rzeczywiście pewną koncepcją, z tym  tylko, że stopień precyzji wykonania i biegła znajomość rzemiosła robią cenę.

Tutaj, w tych figurkach każdy detal był zrobiony byle jak i niestarannie. Być może taki był zamiar, choć ja osobiście sądzę, że to  zwykła robota na odpie*dol. (Pardon my French)

Będąc zupełnym laikiem, z moimi umiejętnościami, których nigdy nie  trenowałem jestem w stanie zrobić w krótkim czasie figurki, które przy  tych produkcjach będą wyglądać jak robota Michała Anioła i chętnie bym  przygarnął za to podobną sumę.  Żartuję oczywiście, bo takie montaże mnie zupełnie nie interesują.

Wnioski z tego są jednak przykre i ponure. Jest rynek na badziew, paździerz i kaszanę, na dodatek za duże pieniądze. To jest zachęta do robienia rzeczy byle jak, bez żadnego kunsztu, przez przypadek i na odwal się pan.

Wygląda na to, że wszystko idzie w tym kierunku. W branży samochodowej dzieje się podobnie. Zaczęli robić do limuzyn silniki o pojemności jednego litra. Taki sprzęt wytrzymuje sto tysięcy kilometrów przebiegu i potem jest w takim stanie zużycia, że nadaje się do wymiany, albo zakupu nowego pojazdu. Na rynku wtórnym to już jest jeżdżąca skarbonka.

Implikacje takiego podejścia do tematu są w mojej ocenie straszne i rzutują na wszystko co robimy i co się wokół nas dzieje. Zacznę od tego co kiedyś tutaj wyłożył w przystępnych słowach prof. Swiecicki o zdolnościach poznawczych zdrowego człowieka, który testuje rzeczywistość z trafnością powyżej w 90 procent. Przy założeniu, że dysponuje dostępem do prawdziwych informacji. Jeśli takiego dostępu nie posiada, a w to miejsce karmi się różnymi zmyślonymi narracjami i nie ma dostępu do istotnych komunikatów polegających na prawdzie, to trafność mimo zdrowego procesowania zasobów będzie obarczona dużym ryzykiem fałszywych wniosków, które ostatecznie będą prowadzić do podejmowania błędnych decyzji i ogólnie do zmiany postrzegania gdzie trafność testowania rzeczywistości będzie przypominać rezultaty człowieka zaburzonego lub chorego.

Mniej więcej od 2020 roku w codziennym użyciu zaczęły się pojawiać takie wyrażenia jak foliarz, teoretyk spiskowy, czy boomer. To oczywiście nic nowego. Wcześniej funkcjonowali przecież wrogowie ludu, antyspołeczne elementy czy zapluty karzeł reakcji. Nowe czasy, nowy język, cele te same - zabezpieczenie swobodnego szerzenia propagandy i zmasowanej dezinformacji, przy jednoczesnym braku dostępu do informacji istotnych i prawdziwych.

Każdy ma ten sam problem - musi się orientować na jakieś prawdziwe, rzeczywiste punkty ulokowane w czasie i przestrzeni, żeby określić swoje położenie i będzie wyznaczał trajektorię dalszego nawigowania. Wiele z tych wcześniej wiarygodnych punktów orientacyjnych zostało podmienionych, podobnie powstało wiele nowych markerów dla wysyłania fałszywych sygnałów dezorientujących, które owocują tym, że ostatecznie »zdania ekspertów są podzielone«.

I tak się to ciągnie, że w najlepszym wypadku mamy foliarzy, którzy będą się upierać przy wybuchu samolotu w Smoleńsku i oficjalistów, którzy cisną wersję o mgle i nieodpowiedzialnych pilotach. To samo z covidem czy jak to nazwali - pandemia - zdania ekspertów są podzielone.

No, a teraz mamy już czwarty rok wojny na Ukrainie, gdzie również jesteśmy skazani na informacyjne embargo, oficjalną propagandę i ekspertów w typie Wolskiego czy geostratega pozbawionego doktoratu.

Od stycznia mamy Trumpa na urzędzie i to co gościu w tej chwili odkorbia to jest działanie, które nosi znamiona chaotycznej próby zmiany reguł gry w trzy karty, albo nawet zastąpienia jej jakąś nową ustawka. Planu w tym nie widać, jest natomiast improwizacja i teksty z promptera.

Trump obwieścił, że od 7 sierpnia wszystkie produkty szwajcarskich firm eksportujących do USA będą obłożone cłem w wysokości 39%. W tym samym czasie stawkę celną na produkty z krajów EU ustalił na 15%.

Szwajcarski rząd poleciał w ostatniej chwili przed wprowadzeniem taryf do USA, ale Trump ich zignorował i się z nimi nie spotkał. Zrobili spotkania z trzeciorzędnymi politykami w senacie, którzy na nic nie mieli wpływu. To taka didaskalia do ostatniej »afery«, że nikt z polskich władz nie został zaproszony na negocjacje do Waszyngtonu. To nie są żadne »skandale«, tylko stałe fragmenty gry, zwanej wolnoamerykanką. Nie ma w każdym razie co histeryzować. Jest jak jest.

Szwajcarscy analitycy sugerują »duze spowolnienie«, co oznacza po prostu gospodarczy regres. Głównie dotknie to średnie firmy, które są uzależnione od dostaw na  amerykański rynek. Taką Firmą jest Pilatus Aircraft ze Stans, która  zatrudnia bezpośrednio trzy tysiące pracowników, produkując i eksportując małe samoloty odrzutowe, a prawie połowa ich produkcji idzie na największy rynek awiacyjny na świecie - Stany Zjednoczone. Oni rocznie produkują ok. 150 odrzutowców, w cenie ok. 10 mln dolarów za  sztukę więc przy 39% cle te produkty stają się niekonkurencyjne i od siódmego sierpnia dostawy na rynek amerykański zostały wstrzymane.

To są oczywiście bezpośrednie straty, bo przecież takich rzeczy nikt nie produkuje »na magazyn« i czeka na klienta. No, ale to są efekty natychmiastowe i doraźne. O wiele większe konsekwencje przyjdą później, które będą długotrwałym następstwem przyjętej celnej polityki, a te uderzą z innej strony rykoszetem.

Trump nałożył 50% opłatę celną na produkty z Indii, za karę, że Indie kupują rosyjską ropę. Rykoszetem dostają amerykańskie firmy, które np. importują stal z Indii do produkcji samochodów, gdzie za surowce importowane z Indii muszą płacić do Trumpa 50% więcej za stal. Nie wplanie to oczywiście na cenę amerykańskich produktów, bo i po co?

Nasz znany i lubiany profesor od ekonomii Jeffrey Sachs pojechał w internetach po Trumpie, twierdząc wprost, że to ekonomiczny analfabeta, który niczego nie rozumie z ekonomi i nie ma żadnego konkretnego planu gospodarczego i przewiduje, że albo ta polityka zostanie odwołana, albo się skończy ogólną katastrofą.

Myślenie Trumpa opiera się na tym, że USA z większością krajów mają »ujemny bilans handlowy« - co to tak naprawdę znaczy? No tylko, tyle, że USA mają maszynkę kredytową i wydają pieniądze na zewnątrz bez opamiętania, obwiniając przy tym sprzedawców, że ci chcą obrabować Amerykę. Żeby to zmienić, to jest jeden pomysł - obłożyć cłem towary zza granicy, to wtedy będzie się ich mniej sprzedawać do Ameryki, bilans się poprawi, a do amerykańskiej kasy wpłyną pieniądze z cła.

Problem w tym, że w każdym kraju cła płacą firmy, które importują towar do danego kraju, a w tym przypadku, w Ameryce, to są amerykańskie firmy, które potem sprzedają ten oclony towar na wewnętrznym rynku ostatecznemu klientowi-konsumentowi, a cło jest zawarte w cenie produktu.

Najlepsze jest to, że Trump te taryfy wymyśla różne dla różnych krajów, co wynikuje tym, że np. eksportowana stal na amerykański rynek będzie obłożona różnymi cłami, w zależności od kraju pochodzenia. Ten nonsens ma takie następstwa, że nie będzie jednolitej, prostej taryfy celnej, tak jak np. cło na bawełnę importowaną do EU jest jednolite bez względu  na kraj pochodzenia.

Efekt - skomplikowany, kosztowny burdel organizacjano-prawny, którybędzie pochłaniał czas i generował dodatkową papierowo-elektroniczną robotę.

Zmieniła się oczywiście amerykańska retoryka. Skończyło się chrzanienie o wolności, wolnym handlu i o prawach człowieka. To o tyle dobrze, że to jednak pokazuje, że pacjent jest tylko głupi, ale nie chory. Nie ma w tym schizofrenii. No, ale jakieś symptomy paranoi lub innego obłędu to mozenmy spokojnie podejrzewać.

Po co ja to pisze wszystko? Chyba tylko po to, żeby samemu się zorientować w tym burdelu. Symptomy są takie, że można podejrzewać, że działanie idzie w kierunku rozwałki i dużej korekty gospodarczej w skali globalnej.

USA mierzą się z rosnącą dominacją chińską w obszarach rozwoju różnych kluczowych technologii, ogólnej rosnącej chińskiej produkcji i ich globalnej sprzedaży.

Kluczowa informacja jest taka, że USA mają 750 baz wojskowych rozlokowanych na całym globie. Chinczycy nie mają ani jednej. Z jednej strony to jest sprawa kontroli przestrzenią, a z drugiej stałych kosztów, które są obciążeniem, które nie są inwestycją, tylko zabezpieczeniem interesu.

Z mojej perspektywy biznesowego szwajcarskiego lemura, sytuacja wygląda tak, że ze względu na wydłużenie czasu produkcji i dostaw do Europy nie da się już prowadzić biznesu w taki sposób jak do tej pory. Czas w niektórych sytuacjach jest cenniejszy niż pieniądze, a każdy dobrze prosperujący biznes opiera się o pewne stałe zasady, które można streścić w dwóch, trzech punktach - duży asortyment, szybka dostawa i do tego tania.

Do tej pory działanie w paradygmacie - solidnie, szybko i w rozsądnych cenach, działając skutecznie bez parcia na podbój wszechswata, tylko działam tak, żeby wyjść na swoje i mieć dużo wolnego czasu dla siebie, jakoś się udawało. No, ale wychodzi na to, że czas prosperowania małych minął i nie widać znaków, że to się odwróci.

W ostatnich dwóch latach próbuje różnych rozwiązań logistycznych, bo wydawało mi się, że to może być kwestia określonych firm lub ludzi, którzy się nie przykładają do tematu. Ale ostatecznie każda dostawa z którą w ostatnich trzech latach miałem do czynienia jest zaminowana,  generuje dodatkowe problemy, wydłuża terminy, trwa nieokreśloną ilość czasu i kosztuje chore pieniądze. I jest obojętne czy robiłem to przez szwajcarską, chińską, polską, czy holenderską firmę. Niezależnie czy transport szedł drogą morską, koleją czy samolotem, Czy leciał do Polski, przypływał do Holandii czy przyjeżdżał do Szwajcarii. Opóźnienia liczy się w tygodniach i miesiącach.

W tym roku rekord dostawy to 7 miesięcy od złożenia zamówienia i wpłaty zaliczki do wejścia na magazyn. Standardowo to wychodzi 4-5 miesięcy.

Ostatnie zamówienie - taśmy hokejowe, wyprodukowane szybko - w ciągu dwóch tygodni, dostarczone koleją do Polski w ciągu 35 dni, leżakują już prawie miesiąc na urzędzie celnym.

Cały system dostaw jest tak zdegenerowany i zapętlony, że w przypadku problemów nie ma właściwie sposobu na szybkie odkręcenie tematu. Na infolinii gada się z automatem, na odpowiedź mailową czeka się kilka dni do tygodnia. Rozwiązuje się jeden problem, a to i tak nic nie daje, bo pojawia się w tej samej dostawie kolejny problem i tak w kółko.

Czas leci, klienci czekają do pewnego momentu, a potemi przestają czekać i trzeba szukać nowych klientów. Dodatkowo idzie renoma, że ten dostawca jest niesolidny, itp. No, ale to są rzeczy, które uderzają we wszystkich, oprócz dużych, którzy mają dostęp do dużego kredytowania, mają duże pełne magazyny i są w stanie połknąć bez problemu pół roku czekania na towar.

W moim przypadku tak nie jest. Ostatecznie zamiast gonić za klientem i szybko obracać towar na kasę, to większość czasu spędzam na odkręcaniu zapętlonych tematów, za które firmy biorą pieniądze, nie biorąc za usługę żadnej odpowiedzialności. Koniec tego jest moim zdaniem bliski i nie jest to bynajmniej sukces, tylko katastrofa.

Zbudowanie jakiejś relacji to są sprawy zawsze trudne, obarczone ryzykiem, wymagające czasu i stopniowego zwiększania kredytu zaufania. Mało rzeczy udaje się od jednego strzału i funkcjonuje optymalnie za pierwszym razem.

Dzisiejszy trend jest taki, że Ilość ludzi, którzy są obecni tylko  fizycznie, ale na zasadzie dawania ciała, po prostu przyrasta i szanse, że coś się zrobi od początku do końca z jakimś sensownym rezultatem jest  obarczona coraz większym ryzykiem.

 

Chwilowo nie mam na to żadnych dobrych rozwiązań więc jadę w gory podłubać w drewnie lipowym. Mimo niewielkich umiejętności mam tutaj stuprocentowy wpływ na wynik.

---

tagi: silvesterkläuse  jeffrey sachs 

	valser
	25 sierpnia 2025 08:30

47     2187    6 zaloguj sie by polubić