Iga Świątek wygrała turniej w Kanadzie i unieważniła nie tylko plumkania Woydyłło-Osiatynskiej, ale tych wszystkich ekspertów, którzy pieprzyli głodne kawałki przez ostatni rok, których nie mam zamiaru powtarzać, bo szkoda na to klawiatury.

Jedna rzecz rzecz rzuca mi się w oczy - diagnoza medyczno-terapeutyczna na odległość. Woydyłło jest rzekomo doświadczonym psychologiem, terapeutą więc powinna skorzystać ze swojego profesjonalnego warsztatu, na przykład w taki sposób, żeby się powstrzymać od stawiania diagnozy na odległość, nie mając osobistego kontaku z Igą Świątek, nie przeprowadzając z nią żadnego wywiadu. No, ale wiemy jak ciężko walczyć z pokusą jak się jest przed kamerą lub przed mikrofonem. Ta zaś postanowiła błysnąć i się wyjęzyczyć.
Internet zareagował prawidłowo. Wbija Wojdyłło w glebę, ale generalne oburzenie idze w kierunku savoir-vivre, że werbalnie obraziła Igę Świątek. To moim zdaniem jest najmniejszy problem. W rzeczywistości mamy tu do czynienia z ekspertyzą psychologiczną na odległość. I nie chodzi tu tylko o to, że ona jest błędna, ale o to, że ktoś z pozycją w świecie naukowym sobie pozwala na takie rzeczy.

Przypomnijmy sobie sytuację z 2016 roku, kiedy prof. Łukasz Święcicki udziela wywiadu w DoRzeczy, który przez redakcję został zmanipulowany, a z którego miało wynikać, że prof. Święcicki uważa przeciwników politycznych PiS za chorych psychicznie. Sprawa dotyczyła obłędu udzielonego, jak najbardziej rozpoznanej jednostce chorobowej, która się uaktywnia, jak słabe jednostki i emocjonalnie wrażliwe są wyeksponowane na negatywne informacje o wysokiej amlitudzie emocjonalnej, co jak najbardziej ma miejsce.
Co się wtedy stało? Otóż środowisko naukowe psychiatryczne poczuło się w obowiązku przeprosić za słowa prof. Święcickiego i przywołać go do porządku. Implikacje tego artykułu były poważne i uderzały w zawodową pozycję profesora Święcickiego.

https://www.termedia.pl/mz/Psychiatrzy-przepraszaja-za-prof-Swiecickiego-Ten-za-redakcje-Do-Rzeczy-,22041.html

Pytanie więc jest proste  - gdzie jest środowisko diagnostów, terapeutów, nauczycieli akademickich kiedy Woydyłło stawia swoją ekspertyzę publicznie na temat najlepszej polskiej tenisistki wszechczasów?
Ano - jest tam gdzie my je zobaczymy.
Ja ich widzę jako bandę oszustów, wyrosłych z bolszewickiego systemu. Ta banda usiłuje monetyzowac swoje okultyzmy i szamanizm, przykryty fałszywa troską o ludzi i przede wszystkim cieszy się z tych działań systemu, które niosą ludziom realne problemy, bo wtedy prawdopodobieństwo poszerzenia grupy wymagającej wsparcia i pomocy rośnie. Oni też cieszą się z porażek i niepowodzeń innych, bo jak jest źle to dla nich jest dobrze.
Jeśli jest dobrze, to oni wtedy i tak wymyślają różne urojone sytuacje, które rzekomo wymagają ich interwencji.
Dlatego to całe środowisko milczy i w żaden sposób nie potępia tego co Woydyłło nagadała przed kamerą.

Najlepsze jest to, że ona po całe aferze wyskoczyła z przeprosinami, ale to też jest kuriozum jak ona tłumaczy swoje słowa - ona twierdzi, że nazwanie Igi »głupiutka« jest wyrazem jej troski i nie jest obraźliwe. Check this out...

https://www.facebook.com/watch/?v=1047475478263134

Dobre, co nie? Czyli jak nazwę Woydyłło dojrzałą, wyśmiganą flanelcią (a nie starą, zużytą szmatą) to będzie mój wyraz troski o nią? Zapewne.

Woydyłło, podobnie jak jej nieboszczyk małżonek - alkoholik Osiatynski, to komuna, przepoczwarzona w postkomunę. Banda ludzi, od których trzeba się odizolować i jak już mieć z nimi do czynienia, to walić w to tałatajstwo wszystkim co znajdzie się pod ręką.

Tyle wstępu, bo w sumie mam wiele ciekawszych rzeczy, którymi chciałbym się podzielić i jeśli już pisać o sporcie wyczynowym, to przede wszystkim trzeba znaleźć odpowiedni kontekst.

Droga na szczyt nigdy nie jest usłana różami i trzeba się wykazać wieloma pozytywnymi cechami ciała, ducha, umysłu i charakteru, żeby stanąć na podium.

O takich rzeczach każdy, nawet najgłupszy obserwator sportu raczej wie, chociaż jak się ekspertów posłucha, to nie jest to takie pewne.

Moje ostatnie sześć tygodni z hokejem to dziesiątki opowieści o sportowych wzlotach i upadkach, ciemnych momentach, udanych i nieudanych próbach wyjścia ze strefy cienia. Za każdym razem jest to opowieść wierze w sukces, harcie ducha, ciężkiej pracy, właściwej komunikacji, współpracy, gdzie cały zespół ciągnie za linę w jednym kierunku, o tym, że do ostatniej sekundy nikt się nie poddaje i że czasami wszystko zależy od małego promyku szczęścia, albo ułamku sekundy nieuwagi, czy wszystko jest o przypadkowym błędzie.

Dzisiejszą moją bohaterką będzie Andrea Brändli - bramkarz narodowej reprezentacji żeńskiej drużyny Szwajcarii.

Andrea w ostatnich miesiącach, jak sama to określiła, przeżywa szalony czas.

W lutym tego roku wywalczyła z reprezentacją Szwajcarii brązowy medal na olimpiadzie. W lipcu spotkaliśmy się na obozie w Arosa, gdzie byliśmy trenerami młodych hokeistów i hokeistek, a ja miałem okazję z Andrea prywatnie porozmawiać.

Dla wielu zawodniczek szwajcarskiej drużyny ten turniej olimpijski w Milano był ostatnim występem reprezentacyjnym. Idzie zmiana warty, wymiana pokoleniowa i dla doświadczonych zawodniczek świadomość, że jest to najprawdopodobniej ostatni występ był dodatkowym motorem napędowym. Nie jechały one bowiem »zbierać doświadczenia«, tylko miały szanse ostatni raz coś pokazać i coś zdobyć.
To była jedna z głównych przyczyn, które spowodowały, że starsze zawodniczki grały tak, jakby świat miał się jutro skończyć i wokół tego elementu zbudował się sukces drużyny, a młodsze zawodniczki poszły za przykładem starszych koleżanek. To scementowało drużynę i nawet w ciężkich chwilach żadna z dziewczyn nie miała wątpliwości po co jest na lodzie.

Po raz pierwszy spotkałem się z Andrea w Winterthur w 2016 roku, kiedy byłem asystentem trenera drużyny do lat 17. Andrea wtedy miała 19 lat i grała w męskiej drużynie juniorskiej do lat 20, będąc już rezerwowym, dobrze zapowiadającym się bramkarzem drużyny narodowej. Niedługo później po dobrych występach w kadrze odezwali się skauci zza oceanu i zaproponowali jej stypendium i grę w uniwersyteckiej drużynie Ohio State University.

Andrea ukończyła w USA studia licencjackie z psychologii oraz kryminologii i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, a następnie kontynuowała naukę na studiach podyplomowych w celu uzyskania tytułu magistra w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych w trakcie swojej kariery akademickiej i sportowej w Stanach Zjednoczonych. Ostatni sezon w Ameryce rozegrała w barwach Boston University.

Od 2019 roku jest podstawowym bramkarzem drużyny narodowej, a ostatnie trzy lata spędziła w zawodowych drużynach żeńskiego hokeja na lodzie w Szwecji.

Wróćmy do turnieju olimpijskiego. Szwajcarki po ciężkim boju w cwiercfinale turnieju pokonały jedynym golem reprezentacje Finlandii, z którą cztery lata wcześniej przegrały walkę o brązowy medal na olimpiadzie w Chinach.

W Milano, jedyną bramkę w meczu strzeliła w drugiej tercji Alina Müller, również pochodząca z Wintertur, a Andrea zachowała w meczu czyste konto. Mecz nie był wyrównany. Finlandia dominowała w meczu, oddając czterdzieści strzałów na bramkę, które Andrea wszystkie zatrzymała, a w drugą stronę - Szwajcarki strzelały na bramkę Finlandii zaledwie 14 razy i o wszystkim zadecydowała jedna akcja. Dla Andrei to był bardzo trudny mecz i to ona była kręgosłupem drużyny, powstrzymując wszystkie próby Finek, murując bramkę całkowicie.

W półfinale Szwajcarki trafiły na faworytki turnieju - drużynę Kanady, z którą do tej pory przegrywały zazwyczaj wieloma bramkami. Kanadyjki weszły w mecz z jasnym celem - rozjechać Szwajcarię i zameldować się w finale. W pierwszej tercji Kandadyjki grały swoje, oddając 13 strzałów na bramkę, Szwajcarki strzelały tylko raz. Na drodze stała jednak Andrea, która wybroniła wszystkie strzały Kanadyjek i po pierwszej tercji wynik był bezbramkowy.
W drugiej tercji Kanadyjki podkręciły tempo, strzelały 22 razy na szwajcarską bramkę i strzeliły dwa gołe. No, ale hokeju dwubramkowe prowadzenie niewiele znaczy. Szwajcarki w czwartej minucie trzeciej tercji zdobyły kontaktowego gola i mimo zdecydowanej przewagi Kanadyjek w grze, wynik do końca meczu pozostawał otwarty. Szwajcarki próbowały w końcówce meczu strzelic bramkę wyrównującą, kiedy Andrea zjechała na ławkę, a trener wprowadził dodatkowego gracza w polu, ale wynik już nie uległ zmianie. Mimo wszystko, mimo przewagi Kanady wynik pozostawał na styku i Szwajcarki do końca widziały swoją szansę, wierzyły w wyrównanie i zwycięstwo.

Pozostał mecz o brązowy medal z drużyną Szwecji.
Andrea cztery lata wcześniej stała w bramce podczas meczu o trzecie miejsce na Olimpiadzie w Pekinie. Miała w głowie ten mecz i poznała uczucie, kiedy wyjeżdża się z olimpiady z pustymi rękami. Wtedy Finlandia strzeliła bramkę na 1-0 w pierwszej tercji i ten wynik długo się utrzymywał. Dopiero w trzeciej tercji, kiedy Szwajcarki postanowiły więcej zaryzykować wynik się posypał i mecz skończył się przegraną Szwajcarii 4-0.

Mecz ze Szwecją o brąz był akcja za akcję, z lekką przewagą drużyny Szwedzkiej. Po pierwszej tercji wynik jednak był bezbramkowy. Mniej więcej w połowie drugiej tercji Szwajcarki przestały jeździć na łyżwach dały za dużo przestrzeni we własnej tercji na rozegranie krążka i Andrea kompletnie zasłonięta przez szwedzką zawodniczkę dostała gola spod niebieskiej linii. Nie widziała zupełnie krążka, nie miała wolnego pola widzenia.

W tym momencie meczu poczuła, że scenariusz zaczyna się układać jak cztery lata temu w meczu o brąz z Finlandią. Jednobramkowa strata, która trzeba odrobić. Narastająca presja upływającego czasu i świadomość, że dostało się gola w taki sposób, że nie dało się niczego zrobić.
No, ale drużyna była w grze. Kilka minut po stracie gola idzie akcja po utracie krążka w tercji ataku. Ofiarną pracą w back checkingu Szwajcarki odzyskują krążek, pada niecelny strzał, dalej toczy sie akcja zza bramki i pada gol wyrównujący.

Andrea w tym momencie eksplodowała emocjonalnie. Po jej twarzy spłynęły łzy ulgi, rozładowania stresu i frustracji.

 Po wyrównującym golu... 

Drużyna odpracowała to co straciła, a Andrea wróciła do gry z większą siłą i wolą zwycięstwa. W trzeciej tercji nie padły gole do żadnej bramki i mecz musiał się rozstrzygnąć w dziesięciominutowej dogrywce w formacjach trzy na trzy. Tutaj presja jest jeszcze większa, bo pierwsza strzelona bramka kończy mecz i wyłania zwycięzcę.
Rozstrzygnięcie padło w ostatniej minucie dogrywki. Alina Müller zdecydowała się wyprowadzić krążek ze strefy ataku, nie mając czystej sytuacji do zagrania krążka i wróciła z nim na własną niebieską linię. Nabrała rozpędu i wprowadziła krążek ponownie do tercji ataku. Tam rozegrała krążek sprytnym backhandowym drop passem do Ivany Wey, która oddała jej krążek przed bramkę i Alina strzałem nad bark strzeliła złotą, to znaczy brązową bramkę.

Andrea obserwowała całą sytuację ze swojego pola bramkowego. Alina odrzuciła swój hokejowy kij, potem rękawice, ściągnęła hełm i pojechała w kierunku własnej bramki.

Andrea również odrzuciła swój kij i rękawice, i ruszyła w kierunku Aliny. Po twarzy Andrei drugi raz w tym meczu spłynęły łzy. Tym razem były to łzy nieopisanej radości i sportowego szczęścia.

Sekunda po zwycieskim golu...

Obie kobiety padły sobie w ramiona, a chwilę później utonęły w objecach całej drużyny.

Andrea została uznana najlepszym bramkarzem turnieju, a w czerwcu została draftowana do żeńskiej drużyny Detroit Red Wings. Dzisiaj podpisała z Detroit trzyletni kontrakt i następne sezony spędzi za oceanem.

W żeńskiej drużynie idze nowa fala, następuje zmiana pokoleniowa. Kanadyjski trener żeńskiej reprezentacji Szwajcarii zakończył swoją misję i od nowego sezonu kadra bedzie miala nowego trenera. Andrea z pewnością przez następne sezony pozostanie kluczową osobą na swojej pozycji i jeśli tylko będzie zdrowa, to ma pewne miejsce w reprezentacji, a w zasadzie to dopiero teraz jej kariera nabiera rozpędu. Marzeniem każdego hokeisty, bez względu na wiek, kraj pochodzenia, czy płeć jest grać w profesjonalnej lidze za oceanem. Andrea żyje swoim marzeniem, ale nie jest to tylko marzenie, to jest jej życie.
I z tym przekazem dla młodych hokeistów przyjechała do Arosa na sportowy obóz.

Pora na puentę.
Medal z olimpiady w Milano zostanie z Andrea na zawsze. Tak samo jak wygrany przez Igę Świątek Rolland Garros i Wimbledon i jej wielki powrót na szczyt w Toronto.
I nic, żadne gadanie nie jest w stanie tego odwrócić.

 

 

---

tagi: prof. święcicki  iga swiatek  paranoja indukowana  andrea braendli  og milano 2026  alina müller 

	valser
	14 sierpnia 2026 22:13

36     1492    12 zaloguj sie by polubić